Жазылғандардың ішінен мен тек өз қанымен жазылғанды ғана жақсы көремін

Жазылғандардың ішінен мен тек өз қанымен жазылғанды ғана жақсы көремін. Қанмен жаз, сонда қанның рух екенін білесің.

Бөтеннің қанын түсіну оңай емес: мен оқып жүрген бекер-бос жандарды жек көремін.

Оқырманды білетін адам оқырман үшін ештеңе істемейді. Тағы бір ғасыр оқырман болса, рухтың өзі сасып кетеді.

Әркімнің оқуды үйренуге құқығы бар болуы жазуды ғана емес, ойды да ұзақ уақытқа бүлдіреді.

Бір кезде рух Құдай еді, кейін адам болды, ал енді тіпті қараға айналып барады.

Қанмен және астарлы әңгімелермен жазған адам оның оқылғанын емес, жатталғанын қалайды.

Тауда ең қысқа жол шыңнан шыңға апарады; бірақ ол үшін аяғың ұзын болу керек. Астарлы әңгімелер шың болуы тиіс: ал оларға тіл қатқандар ірі әрі бойшаң болуы керек.

Сирек әрі таза ауа, жақын қауіп және қуанышты ызаға толы рух: мұның бәрі бір-біріне жарасып тұр.

Маған төңірегімде кобольдтар болғанын қалаймын, өйткені мен батылмын. Батылдық елестерді қуады, кобольдтарды өзі жасайды: батылдық күле алғысы келеді.

Мен енді сіздермен бірге сезінбеймін: менің астымда көрінген мына бұлт, мына қараңғылық пен ауырлық, мен күліп тұрған нәрсе, міне, сіздердің нөсер бұлттарыңыз осындай.

Сіздер көтерілгілері келгенде жоғары қарайсыздар. Ал мен төмен қараймын, өйткені мен көтерілдім.

Сіздердің қайсыңыз бір мезгілде күліп те, биікте де бола алады?

Ең биік тауларға көтерілген адам сахна мен өмірдің кез келген трагедиясына күледі.

Данышпандық бізді бейқам, мазақшыл, күшті болғанымызды қалайды: ол әйел және әрдайым тек жауынгерді ғана сүйеді.

Сіздер маған: «өмірді көтеру ауыр» дейсіздер. Бірақ таңертеңгі мақтанышыңыз бен кешкі бағынышыңыз сізге не үшін керек еді?

Өмірді көтеру ауыр; бірақ сонша нәзік болып көрінбеңіздер! Біз бәріміз көркем жүк есектері мен ешкілерміз.

Фридрих Ницше. «Заратустра солай деді»