Иван Буниннің 1893 жылғы «Троица» өлеңі ауыл шіркеуіндегі мереке қызметі туралы

Гуілдеген қоңырау намазға шақырады,
Күн сәулесімен егістіктің үстінде жаңғырығады;
Жайылма шалғындардың алыстығы көгілдір түске шомады,
Ал өзен шалғындарда жарқырап, жалындайды.
Ауылда таңертеңнен храмда ғибадат жүріп жатыр:
Амвонның бәрі жасыл шөппен себілген,
Гүлмен безендірілген, нұр шашқан құрбандық үстелі
Шамдар мен күннің кәріптас жарығына бөленген.
Ал хор көңілді, ыңғайсыз үйлесіммен саңқылдап ән салады,
Терезеден желпіген самал иіс әкеледі…
Бүгін сенің күнің туды, шаршаған, momaқан бауырым,
Көктемгі мерекең, жарық әрі тыныш мереке!
Бүгін сен егіп болған еңбек танаптарынан
Мұнда қарапайым тартулар алып келдің:
Жас қайың бұтақтарының гүлдасталарын,
Мұңның үнсіз күрсінісін, дұғаны және момындықты.

Қасиетті Үштік мерекесі. Иван Бунин, 1893 жыл

Суретте: Үштік күні, Борис Кустодиев, 1920 жыл