Вена су құбыры жүйесінің 150 жылдығына арнап ашылған «Еуропаның ең ұсқынсыз субұрқағы», Gelatin арт-тобының 2 миллион евро тұратын осы шағын «шедеврі» неге қоғамның бір бөлігін таңдандырады деген мәселе, сірә, ең алдымен ойландырады…
Десе де, осындай арандатушылығы басым, тіпті жиренішті өнерден басқа нәрсе адамды өзіне-өзі үңілуге мәжбүр ете ала ма? Сұрақ жаңа емес, бірақ өнер барыбір әдемі болуға тиіс пе? Мұндай туындылар қандай қызмет атқарады? Сұлулық әркімге таныс сезімдерді оятады: жасыл алаңқай үстінде қалықтаған көбелекті көргенде езуің жиылмай күле бастайсың, құс әні балалық шақты еске салады, жұлдыздардың сәулесі ойыңды әлемнің өзіне бағыттайды, тіпті Ренессанс дәуірінің ең қарапайым суреті де жаратылыстың кемелдігі туралы сенімен сырласып тұрғандай. Осы субұрқаққа қарап, сіз не туралы ойланасыз? Тағы бір қарағыңыз келе ме?
Кем дегенде бір міндетті бұл туынды атқарды: оны тамашалаудан ләззат аламыз ба, жақсы бір сезім кешеміз бе, жақсара түсеміз бе деп ойлануға мәжбүр етті.
