Андрей Белыйдың 1915 жылғы «Арнау» өлеңі Дантені еске салады

Бартоломео ди Фруозино, Данте «Тозақ» шығармасына арналған иллюстрация.

Андрей Белыйдың 1915 жылы жазылған «Арнау» деген өлеңі бар. Ол маған Дантені еске салады.

Мен сізден нан сұрадым, ал маған балқыған тас берді,
Бір сәтте күйген алақаным сасық түтін шығарып түтінденеді…
Міне, алау тарсылдап жанды, жалын аспанға қарай билеп барады.
Маған «Қызыл ту» дейді. Оған алауда оранды.
Билеген қызыл киім жабысып, терімен бірге етті де жұлып әкетті:
Бір сәтте құлаққа дейін жарылды қара, тісін ақситқан ауыз.
Сонда сіздер айқайладыңыздар: «Ол нұрланып күліп тұр…»
Ал қалың жапырақты лавр қорқынышты бас сүйекті жапты.

Жолма-жол аударма