> ## Content Index
> Fetch the complete content index at: https://theparnassian.com/kk/llms.txt
> Use this file to discover other available public pages before exploring further.

# Лев Толстой «Холстомер» шығармасында жас байталдардың ойынын кокеткалардың мінезіне ұқсатады
- URL: https://theparnassian.com/kk/strigunki-godovalye-kobylki-pritvoriaiutsia-uzh-bolshimi-i-stepennymi-i-redko-podprygivaiut-i-skhodiatsia-s-veselymi-kompaniiami/
- Published: 2022-02-09T10:18:09.000Z
- Updated: 2026-10-02T19:07:48.000Z
- Author: Alexandr Radayev
- Tags: Кітаптар, Бақылаулар, Табиғат, Әзіл

«Құлындар, бір жасар құлыншақтар енді өздерін үлкендей, байсалды етіп көрсетеді де, сирек секіреді, көңілді топтарға сирек қосылады. Олар салмақпен шөп жейді, қырқылған аққу мойындарын иіп, құйрықтары бар сияқты, өздерінің сыпыртқыларын бұлғаңдатады. Үлкендер сияқты кейбіреулері жатады, аунайды немесе бір-бірін қасиды. Ең көңілді топ екі-үш жастағы құлындардан және тұл биелерден құралады. Олар бәрі дерлік бірге жүреді, сондай-ақ бөлек, қыздардың көңілді тобымен жүреді. Олардың арасынан дүбір, шыңғыру, кісінеу, тепкілеу естіледі. Олар жиналады, басын бір-бірінің иығына салады, иіскеседі, секіреді, кейде пысқырып, құйрығын құбыр сияқты көтеріп, жарты желіспен, жарты тебісіспен, паңдана да, наздана да құрбыларының алдынан жүгіріп өтеді. Осы жастардың ішіндегі бірінші сұлу және бастамашы ойнақы қоңыр құлын еді. Ол не бастаса, басқалар да соны істейтін; ол қайда барса, сұлулардың бүкіл тобы соның соңынан баратын. Ойнақы бұл таңда өзгеше көңілді күйде болды. Көңілді сезім оған да, адамға келгендей, келіп еді. Әлі суатта тұрғанда-ақ, қартты мазақтап алып, ол су бойымен жүгіріп кетті, бір нәрседен қорыққан болып, пысқырды да, бар күшімен даласына қарай жөнелді, сондықтан Васька оның соңынан да, оған ере кеткен басқалардың соңынан да шауып баруға мәжбүр болды. Сосын, аздап жеп алып, ол аунай бастады, сосын кемпірлерді олардың алдына шығып, мазақтады, сосын бір емшектегі құлынды бөліп алып, оны тістегісі келгендей, соңынан қуа бастады. Ана қорқып, жеуін қойды, емшектегі құлын аянышты дауыспен шыңғырды, бірақ ойнақы оған ештеңе де істемеді, тек оны қорқытты да, оның әзілдерін жанашырлықпен қарап тұрған құрбыларына көрініс көрсетті. Сосын ол өзеннің арғы жағында, шалғында, соқасын алып өтіп бара жатқан шаруаның боз атының басын айналдырғысы келді. Ол тоқтады, паңдана, сәл қырындай, басын көтерді, шайқалып алды да, тәтті, нәзік әрі созылыңқы дауыспен кісінеді. Бұл кісінеуде ойнақылық та, сезім де, біраз мұң да білінді. Онда құштарлық та, махаббат уәдесі де, оған деген мұң да болды».

«Холстомерде» Лев Толстой шалғында ойнақтап жүрген жылқыларды емес, зиялы қауым шарасына шыққан тәжірибелі кокеткаларды суреттеп тұрғандай сезім бар. Мойындаңыздар, қымбатты ойнақылар, өздеріңізді танып тұрсыздар ма? Кемпірлерді мазақтағанды кім жақсы көрмейді!